Artykuły

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – Rok B

13 maja 2018 r.

 

 

Refleksja

W działaniu duszpasterskim kapłani nie są zdani jedynie na własne siły. Podobnie jak do apostołów, również do nas Chrystus kieruje słowa, które usłyszeliśmy w pierwszym czytaniu dzisiejszej liturgii Bożego słowa: „Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami”. Wskutek szczególnego namaszczenia Duchem Świętym jesteśmy zdolni iść i głosić Ewangelię wszędzie, a Pan współdziała z nami, jak u początku Kościoła. Każdy kapłan potrzebuje jednak mocnego wsparcia modlitewnego, aby nie uległ działaniu złego, podszeptom świata i własnym słabościom. Dlatego bardzo cieszy rozwój w naszej diecezji dzieła modlitwy za kapłanów.

W drugim czytaniu, w Liście do Efezjan, św. Paweł wzywa nas na nowo do postępowania w sposób godny powołania, które jest naszym udziałem wskutek otrzymanej przez nas łaski chrztu świętego. Chodzi o powołanie do świętości, o którym ojcowie Soboru Watykańskiego II tak nauczają w Konstytucji dogmatycznej o Kościele: „W rozmaitych rodzajach życia i powinnościach jedną świętość uprawiają wszyscy, którymi kieruje Duch Boży... a którzy podążają za Chrystusem ubogim, pokornym i dźwigającym krzyż, aby zasłużyć na uczestnictwo w Jego chwale”. W ten sposób dają nam do zrozumienia, że realizacja tego powołania nie polega na dokonywaniu niezwykłych dzieł, ale na zjednoczeniu z Chrystusem, na przeżywaniu Jego tajemnic, na utożsamianiu się z Jego postawami, myślami i zachowaniami. Miarą świętości jest to, na ile staramy się upodobnić do Chrystusa, na ile mocą Ducha Świętego kształtujemy całe nasze życie na wzór Jego życia.

Dlatego, w opublikowanej przed miesiącem adhortacji „Gaudete et exultate”, która jest wielką zachętą do poszukiwania świętości życia, papież Franciszek zaraz na początku wyraźnie zaznacza: „Pan chce od nas wszystkiego, a to, co oferuje, to życie prawdziwe, szczęście, dla którego zostaliśmy stworzeni. Chce, abyśmy byli świętymi i nie oczekuje, że zadowolimy się życiem przeciętnym, rozwodnionym, pustym”.

Z odezwy Biskupa Opolskiego

 

Złota myśl tygodnia

Cierpliwość – spryt tego, kto nie jest sprytny (przysłowie arabskie).

 

Na wesoło

Pewna kobiecina klęczy przed figurką świętego Franciszka.

- Święty Franciszku, święty Franciszku... zmiłuj się nade mną!

Obok niej przechodzi ksiądz i mówi:

- Siostro, to nie święty Franciszek zsyła nam łaski, ale Jezus!

Wtedy kobieta klęka przed Najświętszym Sercem i mówi:

- Jezu, powiedz świętemu Franciszkowi, żeby zmiłował się nade mną!

 

Kowalski pyta sąsiada:

- Dlaczego idziesz na polowanie w stroju wędkarza?

- Dla zmylenia zajęcy. Będą myślały, że idę na ryby!

 

Patron tygodnia –  św. Maciej, apostoł – 14 maja

Z Dziejów Apostolskich wynika, że Maciej był jednym z pierwszych uczniów Jezusa. Wybrany został przez Apostołów do ich grona na miejsce Judasza, po jego zdradzie i samobójstwie (Dz 1, 15-26). Maciejowi udzielono święceń biskupich i władzy apostolskiej przez nałożenie rąk.

Piotr był przekonany, że tak jak Stary Testament opierał się na 12 synach Jakuba patriarchy, tak i Nowy Testament miał się opierać na 12 Apostołach. Skoro zaś liczba ta została zdekompletowana, należało ją uzupełnić. Tego samego zdania byli także inni Apostołowie. Rozstrzyganie spornych spraw przez losowanie było wówczas zwyczajem powszechnie przyjętym. Nie decydowała tu jednak przypadkowość czy jakiś inny wzgląd, ale głęboka wiara w nadprzyrodzoną interwencję Ducha Świętego. Wyraźnie wskazują na to słowa Księcia Apostołów: „Ty, Panie, znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego wybrałeś” (Dz 1, 24).

Poza opisem powołania nie ma o nim pewnych informacji. Według Euzebiusza z Cezarei, św. Maciej był jednym z 72 uczniów Pana Jezusa. Był pochodzenia żydowskiego, jak na to wskazuje pochodzenie wszystkich Apostołów, a także uczniów Chrystusa. Także hebrajskie imię teoforyczne Mattatyah (greckie Theodoros lub łacińskie Adeodatus - dar Jahwe) wskazuje na żydowskie pochodzenie Apostoła.

O pracy apostolskiej św. Macieja nie możemy wiele powiedzieć, chociaż w starożytności chrześcijańskiej krążyło wiele legend na jej temat. Według nich miał on głosić najpierw Ewangelię w Judei, potem w Etiopii, wreszcie w Kolchidzie, a więc na rubieżach Słowian. Miał jednak ponieść śmierć męczeńską w Jerozolimie, ukamienowany jako wróg narodu żydowskiego i jego zdrajca. Natomiast Klemens Aleksandryjski, najbliższy czasom św. Macieja, wyraża opinię, że Maciej zmarł śmiercią naturalną ok. roku 50 (inni podają rok 80). Wśród pism apokryficznych o św. Macieju zachowały się jedynie fragmenty tak zwanej Ewangelii św. Macieja oraz fragmenty Dziejów św. Macieja. Oba pisma powstały w wieku III i mają wyraźnie zabarwienie gnostyckie. Po prostu imieniem Apostoła chcieli posłużyć się jako szyldem heretycy, aby swoim błędom dać większą powagę i pozory prawdy.

 

Opowiadanie

Anioł

Abraham był już bardzo stary. Pewnego dnia o zachodzie słońca siedział przed namiotem, ciesząc się chłodem, gdy nagle w dali, wśród drgań powietrza, zauważył zbliżającego się anioła. Abraham co prawda już słabo widział, ale od razu domyślił się, że to Anioł Śmierci.

- Pan z Tobą, Abrahamie – powiedział anioł

- Aniele Śmierci, czy ktoś słyszał, by przyjaciel pragnął śmierci przyjaciela? – szorstko odpowiedział Abraham

Anioł uśmiechnął się:

- A czy ktoś słyszał, by ten, kto kocha, nie chciał połączyć się z ukochaną osobą?

- Więc zabierz mnie ze sobą. Aniele Śmierci! – zakończył Abraham

Kiedy się urodziłem, ludzie byli szczęśliwi i uśmiechali się. Jedynie ja płakałem. Kiedy umarłem, ludzie byli smutni i płakali. Jedynie ja byłem szczęśliwy i uśmiechałem się.

 

Nauczanie papieskie o Duchu Świętym

„Ponowne narodzenie, następuje wówczas, gdy Bóg Ojciec „wysyła do serc naszych Ducha Syna swego”. Wówczas bowiem otrzymujemy „ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»” (Rz. 8, 15). Tak więc owo Boże synostwo, zaszczepione w ludzkiej duszy przez łaskę uświęcającą, jest dziełem Ducha Świętego. „Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa” (Rz 8, 16n.). Łaska uświęcająca jest w człowieku zasadą i źródłem nowego życia: życia Bożego, nadprzyrodzonego” (św. Jan Paweł II).

PROGRAM DUSZPASTERSKI

 

 

TRANSMISJA NA ŻYWO

     KLIKNIJ OBRAZEK!

ODESZLI OD NAS

+Emilia Tymkiewicz l.82

Osiny

ul.Opolska 42

pogrzeb:25.05.2018
godz. : 11.00 
 
candle-animated-gif-1